جُنگ سعید

سلااااااام بچیک ها من این مطلب رو نوشتم که بدونید صاحب وبلاگ به من اجازه داده وبلاگشو هک کنم

چون من بچه با معرفتیم هم از خودش اجازه گرفتم هم به شما گفتم ولی کلا اجازه هم نمیداد فرقی نمی کرد

از ما گفتن

نوشته شده توسط سعیدحسن پورگلرودباری در دوشنبه هجدهم آبان 1388 ساعت 17:29 موضوع | لینک ثابت

من سعیدم

    یعنی خوشبختم

        چون خدا را دارم

                 چرا نخندم؟

نوشته شده توسط سعیدحسن پورگلرودباری در یکشنبه بیست و دوم شهریور 1388 ساعت 10:46 موضوع شعر نو | لینک ثابت

    کوله بارم برای حج بستم      

                             با گناهان کبیره ام چه کنم؟

نوشته شده توسط سعیدحسن پورگلرودباری در دوشنبه بیست و چهارم فروردین 1388 ساعت 11:52 موضوع | لینک ثابت

باز آمدم چون عید نو تا قفل زندان بشکنم

                                                    وین چرخ مردم خوار را چنگال و دندان بشکنم

نوشته شده توسط سعیدحسن پورگلرودباری در یکشنبه دوم فروردین 1388 ساعت 22:2 موضوع شعر نو | لینک ثابت

سلام

درودی بی پایان به تمام شما

این به روز رسانی پایانی این پایگاه است

و برای بار آخر به خدمت شما رسیدم

ای دنیا و ای زندگی

تا هرگز

زندگی جوییست سرشار لجن

/می گذرد

/چه با من

/چه بی من

/پس چون می گذرد غمی نیست

نوشته شده توسط سعیدحسن پورگلرودباری در یکشنبه دوم فروردین 1388 ساعت 0:53 موضوع | لینک ثابت

              نذر سبز از خانم زینب نعمتی وبلاگی به رنگ اندوه شیرین

نوشته شده توسط سعیدحسن پورگلرودباری در پنجشنبه هفدهم بهمن 1387 ساعت 0:15 موضوع | لینک ثابت

چون امشب آسمان بارش از سر گرفت

نوشته شده توسط سعیدحسن پورگلرودباری در شنبه بیست و هشتم دی 1387 ساعت 23:20 موضوع شعر نو | لینک ثابت

کربلا با کودک شش ماهه می آید حسین

نوشته شده توسط سعیدحسن پورگلرودباری در یکشنبه هشتم دی 1387 ساعت 23:55 موضوع شعر کلاسیک | لینک ثابت

امشب از ناله ی غمگین    دلم    غمگینم

نوشته شده توسط سعیدحسن پورگلرودباری در چهارشنبه بیستم آذر 1387 ساعت 23:59 موضوع | لینک ثابت

                                             سلام دوستان عزیز

از اونجا که وبلاگنویسی خرج داره و ما هم از پسش بر نمیایم  یک لطفی کنید در حق من و هر بار که به

           این وبلاگتشریف میارید  یک کلیک روی تبلیغات  کنر وبلاگ  بکنید  ممنون میشم

                                          فقط یک کلیک کافیه

نوشته شده توسط سعیدحسن پورگلرودباری در یکشنبه پنجم آبان 1387 ساعت 2:36 موضوع | لینک ثابت

ارایه ای نوین از سعید و سعیده

                                                        کلیک کنید

نوشته شده توسط سعیدحسن پورگلرودباری در دوشنبه بیست و نهم مهر 1387 ساعت 16:22 موضوع | لینک ثابت

تشنه ی    جام  مدامم نوش جامم    آرزوست

آرزو بر من حرام است این حرامم آرزوست

قاصد صاحب خبر دیری به کوی  من  رسید

با سلام سر دلدار    آن    سلامم    آرزوست

با کلامی نیش دار آن   مهگل   شیرین   من

نا سزا بر من  رسانید آن   کلامم   آرزوست

واژه ی شیرین  مردن   را   شنیدم   از لبش

قلب من کباده ی آن  مهبت   ویرانگر  است

تیشه ای را که زند در عمق جانم  آرزوست

نوشته شده توسط سعیدحسن پورگلرودباری در یکشنبه بیست و یکم مهر 1387 ساعت 12:56 موضوع شعر کلاسیک | لینک ثابت

حرف های ما هنوز نا تمام....

نوشته شده توسط سعیدحسن پورگلرودباری در یکشنبه بیست و یکم مهر 1387 ساعت 12:48 موضوع شعر نو | لینک ثابت

مرا از من برای من بخواه ای لادن وحشی

مرنم مرگ شقایق های تکراری

منم کابوس تلخ و بی سرانجام گلایل ها

منم پژمردن لاله

منم خواب اقاقی ها

نه دنیا دار بی رحمیست

نه من مدیون رحم او

منم افسون هر جادو

منم غمهای ناپیدا

منم مرگ پرستوها

منم امروز بی فردا

منم پایان خوشحالیت

از من بی وفاتر نیست

منم غوغای یک گریه

منم ناله

منم مویه

منم هر شیونی

کز سینه ی چاهی

و یا از چاه هر سینه

منم سایه

منم تاریک

منم دشواری نزدیک

منم بی پا

منم بی پر

منم بی دستمو بی سر

منم زندان شب پیکر

منم پایان هر رویا

منم کابوس پا برجا

منم یک بی صدا تنبور

آوازم من

آوازی افق فرسا

منم من سنگ تیپا خورده ی رنجور

منم کز هر خوشی مهجور

و تنها من برای یک نفر اینگونه می مردم

برای تو

برای تو که کندی در بن قلبت

برای عشق من یک گور

بیا دریاب حرف من

و این پهنای ژرف من

مرا خواندی تو اقیانوس

ولی امروز از آن پهنا

فقط ماندس مردابی

و دیگر هیچ.......

نوشته شده توسط سعیدحسن پورگلرودباری در شنبه سیزدهم مهر 1387 ساعت 9:1 موضوع شعر نو | لینک ثابت

روز تا شب آب بازی می  کنم

روبه قبله صحنه سازی می کنم

کفر و شک با هر رکوع آغشته است

جانمازم پر ز پوچی گشته است

من ریا با نام قرآن می کنم

 جیب خود را پاره با نان می کنم

چون تهیدستان به سویم آمدند

 دست خالی پس ز کویم آمدند

دین و ایمانم به ریش آویختست

 چون تراشم کل اینها ریختست

بر زبانم پر ز تکبیر خداست

 به چه تکبیری که بیخش در ریاست

روز تا شب ره به مسجد برده ام

 حق هر بیچاره ای را خــــورده ام

نوشته شده توسط سعیدحسن پورگلرودباری در جمعه دوازدهم مهر 1387 ساعت 20:33 موضوع شعر کلاسیک | لینک ثابت

            این دست نویس سرنوشت است

                                       نرسیدن

                                  شرط عاشق ماندن است

نوشته شده توسط سعیدحسن پورگلرودباری در پنجشنبه بیستم تیر 1387 ساعت 22:10 موضوع | لینک ثابت

آنکه دایم هوس سوختن ما می کرد 

          کاش می آمد و از دور تماشا می کرد

نوشته شده توسط سعیدحسن پورگلرودباری در دوشنبه نوزدهم فروردین 1387 ساعت 15:23 موضوع | لینک ثابت

       رهایم مکن خدایا

نوشته شده توسط سعیدحسن پورگلرودباری در دوشنبه پنجم فروردین 1387 ساعت 10:39 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط سعیدحسن پورگلرودباری در یکشنبه هفتم بهمن 1386 ساعت 17:37 موضوع | لینک ثابت

مرادر پشت بلند ترین دیوار شهر زندانی کنید تا فکری برای این مردن تکراری بکنم

نوشته شده توسط سعیدحسن پورگلرودباری در یکشنبه هفتم بهمن 1386 ساعت 17:35 موضوع شعر نو | لینک ثابت

          صحنه ی نخست

آسمان روشن

خورشید در میانه ی آسمان

شکوفه ها در اردیبهشت

پوسته ی شاداب روز

جاری شدن دقایق در پس یک دیگر

تزریق شادی بیش به هر ثانیه ی آینده

         من و تو

نگاه.علاقه.لبخند از گوشه ی چین خوردگی پوست درخت

ساییده شدن ما بر روی پوسته ی روز حرکت به سوی هم

دوری از هرچه که نمی خواستم و نمی خواستی

بسته شدن قفل عشق من و تو به هم

      مـــــا

آغوش

با هم بودن پشت پرده ی شهر

دویدن تا اوج ماه مقابل نگاه های هرز

   صحنه ی واپسین

من و تو

باغ خسته

بلبل مرده

گل های پژمرده

ژاله ی کدر

پر ها مرغ عشق که روی زمین ریخته

وکلاغی در جنگ با جغد بر سر روز و شب

بختی مانند موش کور

                     مـــــن

با مرگ تنها زیر آفتاب سوزان بر روی یخی از جنس عشق تو نشسته ام

و جام حسرت را با چاشنی پشیمانی سر می کشم

قلبی سرشار از هیچ که دیگر خون هم نمی تراود

نفس هایی با شمارش معکوس

       تـــــــو

وعده های پوچ

پایان.

و آغازی دوباره

بدون حس پوسیدگی احساسات من در وجود خودت

با غبار عشق تازه

تهی از پشیمانی

چشمانی دیگر در دامت

             ودر آخر صدای بلند کات کارگردان برای زندگی من

نوشته شده توسط سعیدحسن پورگلرودباری در سه شنبه بیست و پنجم دی 1386 ساعت 9:20 موضوع | لینک ثابت

امروز که هستم و می گویم طرد می شوم!

امروز که می بینم و می شنوم خاموشم می کنند!

 امروز که حرفم گوش فلک را کر می کند.گوشی برای شنیدن حرف هایم نیست!

   ولی فردا می میرم و خرمای روی مزارم در چشم بر هم زدنی میهمان شکم های عده ای

می شود که پس از مرگم اشک هایشان از خاک گور به استخوانم نفوذ می کند.

                                                            آنان که:

                     هنگام زندگی مرا در حد بیگانه ای می دانستند

                                    فغان از تو دنیا

نوشته شده توسط سعیدحسن پورگلرودباری در جمعه چهاردهم دی 1386 ساعت 0:52 موضوع | لینک ثابت

هنگامی که پر بود از حس ماندن!!!!راندمش

وقتی دوستم داشت.......نخواندمش!

آن گاه که آغوشش سرشار از تنگ گرفتن بود.......حسی برای درکش نداشتم!

چون صورتش را برای بوسیدن پیش آورد....سنگینی دستانم سرخی گونه هایش را درنوردید!

حالا که من سر شار از نیاز به اویم                   

 او با سینه ای تهی از کینه ی من می رود

به سمت ایستگاه می رود.

من به دنبالش از پله های ایستگاه پایین میروم

تازه حس نبودنش و نیازم به او را درک می کنم

وقتی صدای بسته شدن درب های قطار را می شنوم نا امیدی تمام کالبدم را فرا می گیرد

وقتی به او رسیدم او با قطار ابدی من را به مقصد خاک ترک کرد

                        آری هنگامی می فهمیم چیست که دیگر هرگز نیست!!

نوشته شده توسط سعیدحسن پورگلرودباری در جمعه چهاردهم دی 1386 ساعت 0:43 موضوع | لینک ثابت

  وقتی آسمان خشمگین می شود و شروع به گلوله باران زمین میکند

    جنگ میان آن دو در میگیرد 

    آسمان با سلاح ابر و گلوله هایی از جنس برف به زمین بی دفاع شلیک میکند

  و مردم شادی کنان غافل از اینکه خون زمین در جوی ها جاری گشته یکدیگر را با گلوله ی برفی میزنند

   این اوج حماقت های آدمی استکه جنگ میان ظالم و مظلوم را تنها به نظاره می نشیند

  هرگز به پا نمی خیزد در برابر ستم

  نبرد میان حق و باطل تنها سرگرمی آنان است که به تماشا آمده اند

نوشته شده توسط سعیدحسن پورگلرودباری در جمعه چهاردهم دی 1386 ساعت 0:26 موضوع | لینک ثابت

نمی دانم

نمی دانم پس از مرگم چه خواهد شد

   نمی خواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت

ولی بسیار مشتاقم که از خاک گلویم سوتکی سازد

گلویم سوتکی باشد به دست کودکی گستاخ و بازیگوش

و او یک روز پی دز پی دم گرم چموشش را در گلویم سخت بفشارد

            و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد

                                                         بدین سان بشکند هردم

                                                                                 سکوت مرگبارم را

نوشته شده توسط سعیدحسن پورگلرودباری در پنجشنبه سیزدهم دی 1386 ساعت 8:13 موضوع | لینک ثابت

مسیح

نوشته شده توسط سعیدحسن پورگلرودباری در چهارشنبه دوازدهم دی 1386 ساعت 14:18 موضوع | لینک ثابت

مرگ من حتمی بود

بر دوراهی بودم

رفتن و نه رفتن

ماندن و خوب شدن

در روی صخره ی مرگ بودم من

به میان دره ی ماندن  بود و

آن سوی صخره ی مرگ

راه زنده ماندن

من دعا را دیدم

که پلی ساخت برایم که بیایم.نروم

زندگی را دیدم

مرگ را بوسیدم

هر دورا در یک آن

نزد خود می دیدم

مرگ با چهره ی خوش

بنشسته به کنار جویی

و مرا می خواند

زندگی با لذت

دست خود از بر من می نکشد

و بگوید که نباید بروی

این همه نذر و دعا پشت تو است

هر دعا دورتر از دیگری است

من دعا را دیدم

دست در دست دعا دادم و بار دگری آمده ام

که به این پوچی دنیا بگویم آیا

باز هم بار گران می خواهی

من دعا را دیدم

باورم کن ای دوست

هر دعایی که به سویم آمد

دست من را بگرفت

لیک از شدت ضعف دود شد رفت هوا

یک دعا آنجا بود

که ز عمق دل یک عاشق شیدا شده بود

من ندانم که که بود

من طنین صوتش

این چنین بشنیدم

چه خوش آوایی بود

من دعا را دیدم......

نوشته شده توسط سعیدحسن پورگلرودباری در چهارشنبه دوازدهم دی 1386 ساعت 11:20 موضوع | لینک ثابت

هنگامی که زندگی باز نشسته شود و جای خود را به نیروی جدید وخستگی ناپذیر مرگ بدهد.

روز آزادی روح از تن.روز رهایی از ابعاد زمان ومکان است

اما وای به روزی که زندگی در بازنشستگی خود بازی در بیاورد.

انسان خارج از کالبد دنیایی که به هیچ نمی ارزد نیمه زندانی است.

در حال رفتن می گیرندت و رهایت میکنند.سرگردانی

نمی توانی از هیچ به همه چیز برسی

وآنجا که مرگ می میرد و زندگی دوباره باز می گردد

لحظات تلخ بعد از اغما.لحظاتی که تازه خواهی فهمید دنیا یعنی پست ترین.

به راستی هم نه تنها در لغت که در حقیقت هم اینگونه است

غرور به دنیا یعنی غرور به آفتاب در زمستان.غرور به باد در مشت.دلبستن به هر آنچه که نیست

چشیدن طعم مرگ و باز گشت دوباره همگان را نیست.

              هر روز یک بار بمیریم تا فردا انسان شــــــــویم

نوشته شده توسط سعیدحسن پورگلرودباری در چهارشنبه دوازدهم دی 1386 ساعت 10:37 موضوع | لینک ثابت

بوی جوی کوی تو بر مستی ام افزون کند

                                                        عزم دیدار تورا کردم که ام مجنون کند

دیده را از اشک پر کردم که نگشایم لبم

                                                      دوری تو غم زیاد و این دلم پر خون کند

دست در دامان باد هرزه گرد انداختم

                                                 مصر رفتم تا که موسی چاره ام هارون کند

تو اگر باشی کنارم روزگارم خوش شود

                                                     ور نه بی تو روزگارم گنج بی قارون کند

جان من غرق وجود و عشق بی همتای توست

                                                    کو توانی تا که تن را غرق در هامون کند

گر شدم با چشم چپ در دیده ی تو خیره من

                                                        زندگی ام را خدا پرگار بی کانون کند

دل که پیش توست گر تن اندکی قصرانه کرد

                                                      کار عاشق این بود رفتار بی قانون کند

دست من در خواب دستان تو را همراه شد

                                                   صبح دیدم دست ها عطر گل سامون کند

توضیحات

هامون=دریاچه ای در سیستان

چشم چپ=نگاه بد و هرزه

قصرانه=قصور.کوتاهی کردن

 گل سامون=نوعی گل که در برخی شعرهای گیلانی نام آن به چشم می خورد               

نوشته شده توسط سعیدحسن پورگلرودباری در شنبه هشتم دی 1386 ساعت 0:47 موضوع شعر کلاسیک | لینک ثابت

به تازگی این وبلاگ کم مایه اینقدر بزرگ شده که برای خودش منتقد پیدا کرده.

یک عزیز در نقد وبلاگ من این طور فرموده

(سلام پسرم شما مگه درس و زندگی نداری؟ شاعری آره؟هنوز بو شیر میدی با این شعرای واقعا بی معنی...درسته میگن هر چی از دل بجوشه خوبه ولی دیگه نه هر جوش دلی...!!!ریشاتم بزن ریشووو بهت نمیاد...تایید نکن البته اگه سوادت میکشه که چطوری تایید نمیکنن...برو بخواب...افرین)

در ضمن این دوست عزیز که آقا سیا نام داشتن آدرس برای ما نگذاشتن.

در هر حال ما می پذیریم که راز پیشرفت نقد پذیری.

حالا ایشون وهمه ی منتقدین که این نظر رو دارند بشنوند

بنده ادعای شاعری نکردم.این رو اثبات کردم.

این چند شعر که توی این وبلاگ هست فقط جهت معرفی بنده به دیگران.

متاسفانه شعر خوب گذاشتن رو وبلاگ حرومه.

من اوایل یک غزل گذاشتم روی وب که بعد از چند روز توی یک نشریه ی تازه به دوران رسیده با اسم شاعر دیگه ای چاپ شد.

اون شعر رو از روی وبلاگ براشتم چون جو عمومی پذیرای هنر نیست بلانسبت عده ای از دوستان بزرگ وار

این گذشت.حالا به خاطر اثبات اینکه من هم در شعر حرفی دارم یک غزل روی وب میگذارم واز همه خواهش دارم منصفانه داوری کنند

نوشته شده توسط سعیدحسن پورگلرودباری در شنبه هشتم دی 1386 ساعت 0:28 موضوع | لینک ثابت